X
تبلیغات
رایتل


پرنده بر شانه‌های انسان نشست. انسان با تعجب روبه‌ پرنده کرد و گفت: <اما من درخت نیستم. تو نمی‌توانی روی شانه‌های من آشیانه بسازی.>
پرنده گفت: <من فرق درخت‌ها و آدم‌ها را خوب می‌دانم اما گاهی پرنده‌ها و انسان‌ها را اشتباه می‌گیرم.>
انسان خندید و به نظرش این بزرگ‌ترین اشتباه ممکن بود.
پرنده گفت: <راستی، چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟>
انسان منظور پرنده را نفهمید اما باز هم خندید.
پرنده گفت: <نمی‌دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است.> انسان دیگر نخندید.
انگار ته‌ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد؛ چیزی که نمی‌دانست چیست. شاید یک آبی دور، یک اوج دوست داشتنی.
پرنده گفت: <غیر از تو پرنده‌های دیگری را هم می‌شناسم که پر زدن از یادشان رفته است. درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است اما اگر تمرین نکند، فراموشش می‌شود.>
پرنده این را گفت و پر زد. انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اینکه چشم‌اش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.
آن‌وقت خدا بر شانه‌های کوچک انسان دست گذاشت و گفت:‌<یادت می‌آید تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود اما تو آسمان را ندیدی. راستی عزیزم، بال‌هایت را کجا گذاشتی؟>
انسان دست بر شانه‌هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد.
آن‌گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گریست .

همیشه حس میکنم ما ها یه چیزی به اسم بال رو شونه هامون داشتیم... یه جفت بالی که اوج پروازمون به طرف خدا بوده... ولی اونو یه جایی جا گذاشتیم... مث یه روز بارونی... که رفتیم از خونه بیرون و وقتی یه دل سیر زیر بارون قدم زدیم و آروم شدیم برگشتیم خونه... بالهامون خیس بارون شده و آروم از رو شونه هامون درش آوردیم و گذاشتیم یه جایی که خشک بشه دوباره بذاریم سر جاش... اما انگار با بند اومدن بارون بند دل ما هم از این بالهای پرواز جدا شده و دیگه یادمون رفته یه روزی بالی بوده... پروازی بوده... اوجی بوده... خدایی بوده... انگاری یادمون رفته که ما هم یه روزی بالهامونُ یه جایی جاگذاشتیم و الان خیلی وقته که ازش بی خبریم... کاش میشد بریم و سراغی از بالهامون بگیریم.... آروم برش داریم وخوب گرد و خاکشو بتکونیم ... و بذاریم روی شونه هامون و تا خدا باهاش اوج بگیریم...

راستی من بالهامو کجا گذاشتم


پی نگاه نوشت:گاهی یه جمله یا یه واژه حتی یه نگاه گذرا باعث میشه حرف دلتو که مدتهاس توو دلت جا خوش کرده به زبون بیاری... این پست زیبای گل نرگس بلاگستان برای من یه تلنگر بود که باعث خلق این پست شد...ممنونم مهربانم

پی نوشت تصویر:میدانم هیچ ارتباطی با پست ندارد اما دل من با دیدنش یاد فرشته عشق می افتد



تاریخ : شنبه 28 مرداد‌ماه سال 1391 | 01:53 ب.ظ | چاپ | نویسنده: مریم بزرگمهر | نظرات (27)


گذشتم از هوایی ، بریدم از جهانی

به تو رسیدم از تو، به مرز مهربانی

 

کجا بدون اسمت، غریبگی نکردم

کجا پناه من شد، ازین همه نشانی

 

فلات آفتابی ،در این هوای ابری

بهشت عاشقانی، دراین جهان فانی

 

تو کوه و دشت و صحرا، تو آفتاب و دریا

تو جویبار و باران، تو باغ زنده گانی

 

تو ای بهشتم ایران، چو آفتاب و باران

به خنده می نشینی، به گریه می نشانی

 

تو می درخشی از دل، چو ماه ،ماه کامل

به میل دوستانی ، به رغم دشمنانی

 

وطن پناه ما باش ، درین غبار مسموم

درین هوا که از نو، گرفته ایم جانی

 

مگر زبان آتش ،نشیند از دعایی

مگر دعای خیری براید از دهانی


پی نوشت:این شعر زیبای عبدالجبار کاکایی عجیب با حال اینروزهای من عجین شده... این روزها که در گوشه شمال غربی کشورم هموطنانم غرق در خون و خاک... روزه هایشان را با اشک افطار می کنند...اینروزها که قسمتی از تنم... وطنم... لرزید، قسمتی از دلم ایرانم مُرد؛ آذرم به خون نشست، آذرم به خون تپید


بعداً نوشت:اگر میخواهید در این ماه عزیز قدمی برای رضای خدا بردارید اینجا را مطالعه بفرمایید



تاریخ : یکشنبه 22 مرداد‌ماه سال 1391 | 01:28 ب.ظ | چاپ | نویسنده: مریم بزرگمهر | نظرات (21)


امشب احساس فوران دارم.

آتشفشان قلبم، یک دم آرام نمی گیرد و گداخته های درونم را از دیدگان بیرون می ریزد.

چه بی تابم، گاه، نگاه روزنه ای در مردمکانم می شکفد و گاه به قهقرای خاموشی می دود.

زمان بر گرده ام سنگینی می کند.

دستانم در سمت عقربه ها تکرار می شوند و گام هایم پر از تکرار گشته اند، مثل کودکان یتیم کوفه.

کسی دیگر نوید صبح نمی دهد.

چاه ها پر از انعکاس دردند و فقط تنهایی است که همراه همه یتیمان کوفه شده است. کودکان، کاسه های شیر در دست و قرص های نان بر کف می آیند و می ایستند در صف انتظار که مولایشان جرعه ای از آن شیر بنوشد.

آه، مولایم! چه سکوت عمیقی کوفه را فرا گرفته است، این یتیم همواره زمان را دریاب! علی علیه السلام ! کجاست دست نوازشت که محتاجانت به صف ایستاده اند؟ اندوهگینم و هیچ پدری نیست که دستش بر شانه من باشد.

نخل ها چشم انتظارند و چاه ها گوش به تو سپرده اند. شاید نوایی از تو به گوش برسد. افسوس! صدایی از تو نمی آید و آهی از تو مرهم دل چاه ها نمی شود.

و اینک "سکوت تلخ" را زمزمه میکنم شاید مرهمی باشد بر زخمهای دل یتیمم ای پدر دوران!!!


پرنده وار شده آسمان گرفتارت

نمی رسد دهن سنگ ها به انکارت

به شمع شام غریبان شباهتت کم نیست

تو که غروب نشسته به صبح تکرارت

تو آفتاب شب و چاه و سایه و نخلی

که اشک های گلوبسته می زند جارت

هنوز از دل دریای چاه می آید

صدای خسته پروانه های تب دارت

هنوز بغض صدایت زکوفه می آید

و بوی آه گلوگیر تلخ افطارت

پرنده ای و زسمت بهشت می آیی

درخت های زمین می دهند آزارت

پرنده ای و هوای سفر زده به سرت

اگرچه مانده به پر زخم های بسیارت

چو کوه مانده ای اکنون اگرچه می دانی

سکوت تلخ شب کوفه می زند دارت

پرنده های غریب سکوت چاه امشب

نهاده اند غریبانه سر به دیوارت


"شعر از عباس محمدی"


پی نوشت درد:شیعه امشب یتیم می شود... کاش شیعه واقعی بودیم، کاش تظاهر به شیعی بودن نمی کردیم، کاش میشد امشب را به هم تسلیت بگوییم؛ کاشـــ...

شهادت مولای مردی و مردانگی تسلیت باد




تاریخ : پنج‌شنبه 19 مرداد‌ماه سال 1391 | 12:45 ب.ظ | چاپ | نویسنده: مریم بزرگمهر | نظرات (20)
امان از وقتی کہ یک دل بگیرد و تنگ شود

دلتنگی براے تو... نہ از این جنس و نہ از هیچ جنس دیگرے ست!

دل کہ برای تو تنگ شود نہ می شود دست نوازش کشید روے سرش

کہ فقط دست باید دستان عاشق ِ تو باشد...

نہ می توان آرامَش کرد کہ اتفاقا باید دادش بہ دستان طوفانی خودت..

نہ می شود یک جورے باهاش کنار آمد،نہ می شود سرش داد کشید

حالا دلم آنقدر تنگ است کہ...

کہ تمام نمی شود این سہ نقطہ هایی کہ دل ِ تنگم بہ پاے وسعت نگاهت می ریزد...


اصلا همان کہ گفتم!امان از وقتی کہ یک دل بگیرد و تنگ شود ...




پی دلِ تنگ نوشت:خودت بگو خدایا... چ کنم با این دل تنگِ از این دنیای لعنتی ام؟!!

دستی بر سر ناتوانم می کشی محبوبم؟


پی آواره نوشت:تا حالا شده بوی یه عطر، خاطراتتونو زنده کنه؟؟؟!!! بعد اونقدر تو خاطراتت غرق بشی که آواره کوچه پس کوچه های خیال در پی خودِ حقیقیت بگردی؟ هان؟ شده؟


پی تبریک نوشت:من نذر کرده ام خیالِ لمسِ پنجره‌هاے مشبکی کہ دستم تا به اکنون بدانها نرسیده... نذر غربت بقیعِ مدینة النبی کہ تسبیح بیاندازم همہ ے دلم را:حسن حسن حسن

میلاد کریم آل طاها مبارک



تاریخ : پنج‌شنبه 12 مرداد‌ماه سال 1391 | 01:22 ب.ظ | چاپ | نویسنده: مریم بزرگمهر | نظرات (29)


مریضت شده ام ..

پی راه نجاتم ، که شفا دهد م از هرچه تعلق به تو دارد و در من

مانده !

هی همین حوالی اسم تو پرسه می زنم

به خودم می آیم و می بینم « حتی قلم هم غریبگی می کند با
نامت »

راستی از چندم باران بود که ندیدمت .... که نماندی ام ؟

به گمانم صد سال ، از آن شب خاموش بی روزن

می گذرد

گاهی خواب می بینم

خواب یک پیاله انار ! یک دامن پونه وُ پروانه

و یک آسمان آبی پُربادبادک ... !

سپیده می زند و برمی خیزم ؛ نخی میان انگشتان یخ زده ام

جا مانده

کسی نیست بپرسمش : " بادبادک من کو ؟ "

کسی نیست بگویدم : " یک نفر از حوالی باران ، که چترهم

نداشت

در نزده آمد و خواب خیس تو را شکست . بادبادکت را هم

برد ! "


                                شاعر؟


پی خاطره نوشت:وقتی سهبای نازنین دستور ساخت بادبادک یا فرفره را صادر کردن تندی پرتاپ شدم به خاطراتِ کودکیم... یه دختر بازیگوش که درسته با دخترا خاله بازی میکرد اما گاهی با داداشش قاطی بازیای پسرونه میشد؛ تیله بازی، گل کوچیک، بادبادک درست کردن و هوا کردن، فرفره درست کردن،... یادش بخیر... چ روزاییی بود... چ خاطراتی... چ دورانی بود... چقدر زود گذشت!!! برا همین وقتی که اسم بادبادک رو از گوگل سرچ کردم به این عکس و این شعر قشنگ که شاعرشو نمی شناسم برخوردم... اونقدر ازش خوشم اومد که ب خودم گفتم بذارم شما هم بخوونین و شاید خاطراتی هر چند دور و گنگ و محو براتون زنده بشهـ...


بعداً نوشت: دیشب نتم قطع بود... چقدر دلم میخواست یه پست محشر تولد هم براش بنویسم... چقدر دلم میخواست تولدشو تبریک بگم جز اولین نفرها... ساعت 00:00 روز دوشنبه... چقدر دلم میخواست که بود و مث قبلنا با شلوغ و شیطنت و آتیش سوزی... وقتی توو خبرنامه اسمشو دیدم تندی رفتم وبلاگش .... اما نفرین به این غم... نفرین به این روزگار و بازیاش... نفرین بر سردی غصه ای که بی تابت می کند... آنگونه که در دل داغ تابستان در گرمای نفسگیرش یاد سردی دل آدم برفی نفرین را بر زبانش جاری کرده است... دستانم تهی است مهربان برادرم

همین دستان گدایی ام را به درگاه آسمانی که دیشب مهمان بادبادکهای کودکی هایمان بود قنوت میگریم و از خدا میخواهم که هر انچه غم، دل مهربانتان را آزرده و هر آنچه درد بر احساس زیبایتان ناخن کشیده را از میان زندگیتان بردارد و دوباره شادی قرین لحظه هایتان شود

چرا که خدا همیشه بیدار است...

ساده مث دلم (همانکه همیشه دوست داشتی) میگویم

تولدت مبارک برادر آسمانی ام



تاریخ : شنبه 7 مرداد‌ماه سال 1391 | 04:33 ب.ظ | چاپ | نویسنده: مریم بزرگمهر | نظرات (28)
   1    2    >>
لطفا از دیگر صفحات نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • بیا بخند